این پژوهش، جُستاری در بابِ چگونگیِ شکل گیریِ صدای انسان، در ارتباط با نیروهای مؤثر بر حرکت های جسمانی است که با بهره گیری از دستاوردهای علوم مرتبط و نیز آموزه های تئاتری و مقایسه تطبیقی با تعدادی کتاب و سایت مراکزِ مطرحِ صدا در دنیا، فراهم آمده و در چند کارگاه ِ ویژه، نتایجِ عینیِ دریافت ها مشاهده گردیده است؛ صدای بازیگر که ابزارِ حرفه ای ِ او نیز هست، نیازمند تربیت و مراقبت است، اما نه به تنهایی، چرا که با دیگر عناصرِ حیاتیِ او، ارتباطی تنگاتنگ دارد؛ «حواس، افکار، بدن، صدا» ترکیبی چهارگانه می سازند که حذفِ هر بخش از این ترکیب و یا آشفتگی در کارکردِشان، کارِ بازیگر را با مشکل روبرو خواهد ساخت؛ برآیندِ این کاوش، ضرورتِ بازنگری در این ارتباطِ جدایی ناپذیر میان بدن-گفتار است و نشان می دهد تمرین های نادرست در کلاس های عمومیِ «فنِ بیان» یا «صداسازی» چگونه سببِ آسیب رساندن به اندامِ ظریفِ آوایی و روانِ هنرجویان می شوند؛ فرآیندِ "پرورشِ صدا" زمان بر، پایان ناپذیر و نیازمند آگاهی و شناختِ دوطرفه ی بازیگر-مربی است؛ ضروری است درک شود، هر هنرجو براساسِ ویژگی های متفاوتِ شخصی، صدایی منحصر به فرد دارد و باید به جست و جوی تمرین هایی مناسب خود بپردازد تا برای دستیابی به تواناییِ خلقِ شخصیت های متفاوت، با پرهیز از صداسازیِ مصنوعی-ابتدا با شناختِ وضعیت خود، سپس وضعیتِ نقش-صدای مناسب را در طول تمرین کشف و بازآفرینی نماید.

امروزه، داستان پژوهان نوین درباره کارکرد «صدا» در روایت، دیدگاه های گوناگونی دارند. بیش تر این دیدگاه ها بر پایه نظریات باختین شکل گرفته است. به باور باختین، ساختار زبان «گفت و گویی» است که در آن، گوینده و شنونده دارای رابطه ای هستند که این رابطه، در متن شکل می گیرد.فرایند زبان که در کم ترین شکل آن، دو نفر وجود دارند، هویت فردی ما را شکل می دهد. گفت و گو هایی که هویت و هستی ما را شکل می بخشند، به دنبال گوناگونی صدا به وجود می آیند. صداها می توانند پاسخ گوی نیاز ما بر شناخت خویش باشند و گاه حتی می توانند شخصیت ما را دگرگون کنند.در این نوشتار، با استفاده از فن تحلیل اطلاعات، بر اساس تئوری باختین درباره صدا، در داستان های شهریار مندنی پور، از داستان نویسان به نام معاصر، شکل گرفته است. این گزارش به بررسی داستان هایی می پردازد که از سال 1371 تا سال 1382 نوشته شده و دربرگیرنده 31 داستان است.پیش پندار و فرض نخستین، آن است که شهریار مندنی پور در ایجاد صدا در داستان، موفق عمل نکرده است. این جستار برای کشف علل آن شکل گرفته است و در کند و کاو آن ها دریافته است که گزینش زاویه دید نقشی بنیادی در این زمینه داشته است.بر این پایه، این جستار زاویه دیدهای به کار رفته در داستان های شهریار مندنی پور را بررسیده و در پی آن می کوشد نشان دهد که چگونه گزینش زاویه دید، متن را به «تک گویی» یا «چند صدایی» سوق می دهد.در پیوند با این امر، بخشی را به تفاوت میان گفت وگو(Dialogue)  و گزاره(Proposition)  اختصاص داده، سپس با تکیه بر داستان های مندنی پور، ویژگی ها و نمایه هایی از چند صدایی و تک گویی(Monologue)  نمایانده می گردد.

مرور کوتاهی بر برخی خواص ویژه ابررساناهای دمای بالا (HTS) ارایه گردیده است. بیست سال پس از کشف آنها، روشن و روشن تر شده است که رفتار این طبقه جدید از مواد به طور مشخصی از ابررسانایی "متعارف" متمایز است. در ادامه، توجه خود را بر روی مطالعه دو پدیده اثر جوزفسون و اثر مایسنر متمرکز می کنیم که در آنها طبیعت نامتعارف ابررسانایی در HTS ها، دیدگاه جالبی برای درک سازوکار ناشناخته آنها و پتانسیل بالای کاربردهای آنها در زمینه های گوناگون الکترونیک ابررساناها به ما عرضه می دارد.

0